Karolina napisał(a):Nie zapomnę jaki byłem wtedy zły, że tak uważał i nie chciałem dopuścić tego do wiadomości. Strasznie żałowałem (i nadal żałuję), że nie poszli wtedy za ciosem i nie nagrali albumu we trójkę.
(...)
Super sprawą byłaby cała nowa płyta Queen, ale w to jakoś nie wierzę. Zbyt długo jestem fanem i zbyt wiele było zapowiedzi, których nigdy nie zrealizowano.
Też miałem okres złości i żalu właśnie z tego powodu. Dziś już mi przeszło. Myślę jednak w odróżnieniu od Ciebie, że szansa na nową płytę Queen już minęła bezpowrotnie. W okresie porównywalnym z NOBY panowie byli 16 lat młodsi, wciąż jeszcze w miarę twórczy i kreatywni. Kilka numerów z ich solowych płyt wydanych w +/- tym samym czasie (Another World, Electric Fire) po podrasowaniu i "ukłinowieniu" spokojnie dałoby przyzwoitą płytę. Być może się bali podzielenia losu the Doors - tam była analogiczna sytuacja, kiedy wokalista, będący jeszcze za życia legendą, umiera i pozostali członkowie wydają dwa albumy jako tercet. Albumy, dodajmy, zdruzgotane doszczętnie przez krytykę. Myślę jednak, iż kres ambicji wydania nowej płyty położyło odejście Johna - mam nawet takie wrażenie, że na NOBY zgodził się z wielką łaską, coś na zasadzie "dobra, jak już tak chcecie to nagrać, to niech wam będzie, ale to naprawdę ostatnia, zupełnie ostatnia rzecz, jaką z wami nagram i proszę mi dać na zawszę spokój".
Dzisiaj mamy dwójkę dziadów, którym nic się nie chce. Patrząc na obecne dokonania naszej parki nabieram rosnącego z każdym rokiem szacunku dla Johna Deacona, który odszedł z klasą i nie można mu zarzucić kolaboracji w jakimkolwiek niecnym czynie ośmieszającym legendę dawnego Queen. A to, co się dzieje obecnie jest żałosne.
Wydanie nowych-starych utworów (nawet jeśli skończy się tylko na trzech "jacksonowskich") uznaję zatem za ogromną niespodziankę i cud - cud, że chciało im się jeszcze cokolwiek robić. Ja już nie wierzę w Maya, nie wierzę w Taylora, u mnie spadli z piedestału z hukiem i przepadli z kretesem. Nie wierzę, że są w stanie nadać jakimkolwiek starym utworom (o ile jest w archiwum coś wartościowego) piękne brzmienie i urzekającą aranżację. Dla mnie są dwoma starymi sklerotykami, z zaczątkami reumatyzmu, cukrzycy, parkinsona i alzheimera, którym wydaje się, że jeszcze coś znaczą w muzyce - a menedżerowie i inne pijawki nie wyprowadzają ich z błędu i naskakują i podlizują się im ile się da spodziewając się zysków.
Otóż sorry: nie znaczą już nic. Byli wielcy, ale ich czas minął. Czas ustąpić młodszym, których stać na coś więcej niż granie w kółko tych samych piosenek z pierwszą lepszą gwiazdką. Jedyne, czego od nich oczekuję, to wygrzebanie z archiwum kilku koncertów na video i pokazanie ich światu. A kiedy to zrobią, niech idą w ślady Johna. Życzę zdrowej, szczęśliwej i długiej emerytury.