Karolina napisał(a):Właśnie nie znając materiału i klimatu albumów nie można być obiektywnym patrząc na to co już wyszło pod szyldem RT/The Cross.
Nie można jeśli by patrzeć (jak już napisałem) pod kątem muzyki Taylora i okołoqueenowej. Można jeśli podchodzisz do tej płyty, jak do płyty dowolnego artysty.
Czy takie podejście nie jest najlepsze? Nie patrzysz na nazwisko a skupiasz się na jakości muzyki. Bez obciążeń.
Karolina napisał(a):Patrząc na dyskografię RT (bez The Cross) FOE jak dla mnie plasuje się na trzeciej pozycji. Nie przebija Happiness i EF, ale na pewno jest płytą lepszą od dwóch pierwszych solówek. Widocznie sam nie jestem obiektywny i powinienem wszystko zacząć mieszać z błotem.
Dopsze psze pani. Odsłucham wszystko po kolei i wtedy ocenię z perspektywy "znawcy".
Ale to raczej nie wpłynie na to, że wyczuwam fuszerkę i zmarnowane pomysły.
Karolina napisał(a):Naród Polski należy do mega marudzących, co zresztą widać po naszym forum i wiele nam nie daje sam fakt, że wyszła nowa pozycja perkusisty zespołu. Lepiej olać ją ciepłym moczem i ślinić się oczekując Rainbow ... nie narzekając jeszcze do rybo dwudyszna nie została wydana. Co za zespół, co za polityka. Przestaję słuchać.
Ale jakie narzekanie? Przecież tu nie ma żadnego "hejtu dla samego hejtu".
Ino kilka osób stwierdziło, że nie podoba im się płyta. Mają na siłę sobie wmawiać:
"Cieszmy się z tego, co jest. Bo chociaż jest a mogłoby nie być"?
Podoba Ci się? No i dobrze. Nie wmawiam Ci braku gustu. Ciesz się z dobrej płyty
Ale czemu "niecieszący" są przyrównywani do łże-słuchaczy, którzy nie zrozumieli oferty?
Po co ta dyskusja w ogóle? Przecież to tak proste i oczywiste.
Jednym się podoba, innym nie. I koniec temata.