The Beatles

[Mefju]

No, że oni nie mieli tu jeszcze swojego tematu... <facepalm>

Przedstawiać ich chyba nie trzeba, bo napisano o nich już wszystko. Gdyby jednak jakimś cudem przyszedł tu na forum jakiś laik który jeszcze nic o nie słyszał to nie pozostaje mi nic innego jak odesłać go na szybko do pewnej internetowej cioci.


No dobra, wstawię tu jakieś podstawowe o nich informacje, ale to może później. Chyba wątek do dyskusji sam w sobie jest ważniejszy.

[Rysiu]

Hmmmm... jeden z tych zespołów, których magia na mnie zbytnio nie działa. Są to twórcy serii nieśmiertelnych hiciorów (przeplatanych kawałami tak obciachowymi, że mój własny pies usiłując zachować szacunek dla właściciela nakrywa się uszami żeby tego nie słyszeć - pieję oczywiście do Obladi Oblada, chociaż nie tylko), jednak słuchając ich piosenek nie mogę pozbyć się wrażenia, że covery brzmią na ogół lepiej. Styl zespołu, jego brzmienie postarzały się IMO okrutnie.

Pierwsze płyty, z gatunku "ładni chłopcy śpiewają rzewne piosenki o miłości", które stały się później inspiracją dla setek boysbandów, o dziwo wchodzą mi lepiej aniżeli późniejsze coraz bardziej desperackie próby pokazania geniuszu twórczego. Dalsze dokonania zespołu budzą we mnie nie tyle niesmak, co raczej zaskoczenie swoją kultowością. Sierżant Pieprz jest dla mnie najbardziej przereklamowanym albumem ever, kompletnie nie ogarniam jego fenomenu (nie twierdzę że jest zły: twierdzę jedynie, że nie jest genialny, genialne ani przełomowy - ani w twórczości zespołu, ani tym bardziej w muzyce jako całości); gdybym miał wskazać najlepszy album Beatlesów wahałbym się między Revolverem, a Rubber Soulem - chociaż również nie klękam przed tymi płytami.

Zespół posiadał świetnych twórców piosenek, nawet Ringowi udało się coś tam fajnego sklecić, ale technicznie - szczególnie patrząc z dzisiejszej perspektywy - są daleko z tyłu za murzynami, a może nawet i za Polakami. Który z nich miał genialny głos i nienaganną technikę śpiewania? Najbliżej było pewnie Lennonowi, ale ten w pełni rozwinął skrzydła dopiero po opuszczeniu zespołu, a i tak przy takim Gabrielu czy Mercurym brzmi jak chłopczyk na odpuście. Który był wirtuozem instrumentu na którym grał? Czy w The Beatles mieliśmy jakieś popisy instrumentalne, solówki? Bardziej brzękanie w rytm śpiewanej piosenki albo późniejsze wydziwianie na instrumentach z gatunku "sztuka dla sztuki".

Beatlesi w moich oczach rosną do roli bogów jedynie wtedy, kiedy doda się dwa dużo mówiące słowa: KONTEKST KULTUROWY. Swoją brzmiącą dziś raczej infantylnie twórczością trafili idealnie w swoje czasy. Przyszli, namieszali w głowach nastolatkom, stali się inspiracją dla wielu ówczesnych grup, zmienili świat raz na zawsze i stali się legendami. Ale jak to z legendami bywa - Janosik dziś siedziałby za kratami, Wanda sama błagałaby Niemca o ślub, a Beatlesi dziś budzą uczucia z gatunku nostalgicznych - ale z całą pewnością nie są ucztą dla ucha (w każdym razie nie mojego). Szanuję ich z mnóstwa innych powodów, ale moje emocje podczas słuchania ich muzyki nie są jednym z z nich.

[Xavi]

Który był wirtuozem instrumentu na którym grał? Czy w The Beatles mieliśmy jakieś popisy instrumentalne, solówki?

Dzięki Bogu nie

Generalnie najważniejszy zespół ever, na początku nie wiedziałem czemu. Po przesłuchaniu tysięcy płyt już wiem - po prostu 90% zespołów czerpie z nich do dziś. Albo na zespołach, które z Bitli czerpały pełnymi garściami.

[shamar]

Jakby w skrócie podsumować tą muzykę? A jednocześnie jakoś nowocześnie?

Można obejrzeć "Across the universe" na przykład. Świetna rzecz i pokazuje, czym są klasowe zespoły legendy.

[Mefju]

Zacząłem ich słuchać jeszcze w ostatniej klasie gimnazjum, ale jeszcze wtedy nie robili na mnie aż tak ogromnego wrażenia jak dzisiaj, gdy są u mnie chyba w TOP5 a może nawet w TOP3 najważniejszych zespołów! W końcu zacząłem się nimi jarać no bo to jednak lata 60-te gdzie u większości zespołów podobały mi się te charakterystyczne aranżacje i archaiczna produkcja.

Moimi ulubionymi płytami są "Sierżant Pieprz" i "Abbey Road" - nowatorskie jak na tamte czasy podejście do grania, niemal ocierające się o rock progresywny! W ogóle cały ten późniejszy ich okres(w sensie po 1966 roku) jest dla mnie bardziej przystępny, bo zaczęli wreszcie eksperymentować i próbowali docierać do różnych fanów, a wcześniej to byli tylko typowym jak na tamte czasy boysbandem. Ale nie znaczy to że nie lubię ich wcześniejszego okresu z prostymi piosneczkami o miłości typowymi dla ówczesnych prywatek, bo jednak złapie mnie czasem faza na coś prostszego w odbiorze - no na imprezę to takie utwory są akurat.

A jeśli chodzi o moje ulubione utwory to chyba(w kolejności randomowej): "Something", "Sun King", "The Long And Winding Road", "Let It Be", "Goodnight"(mało znana ale naprawdę urocza miniaturka!), "Across The Universe", "Nowhere Man", "Michelle", "Hello, Goodbye", "Strawberry Fields Forever", "Benefit Of Mr Kite", "Sierżant Pieprz", "Fixing A Hole", "Because", "I Wan't You(She's So Heavy)", "Good Morning, Good Morning", "A Day In The Life", "With A Little Help From My Friends", "Lucy In The Sky Of Diamond", "Yellow Submarine", "I Wanna Hold Your Hand", "Please, Please Me", "She Loves You", końcowy medley z Abbey Road... trochę chyba jeszcze tego jest, ale ja już chyba nie dam rady przypomnieć sobie nic więcej.

A i jestem megakurwaprzeszczęśliwy, że udało mi się zaliczyć koncert McCartney'a na Basenie Narodowym! To było chyba wydarzenie życia... nie wiem, czy jeszcze będzie mi dane tego doświadczyć... ja w zasadzie do tej pory nie mogę uwierzyć, że ten koncert się u nas odbył, bo pamiętam jak jeszcze rok temu o tej samej porze narzekałem dlaczego znowu po raz "n"-ty zrobili koncert Madonny na Narodowym, a McCartney'em to się nikt nie interesuje(i on sam nami też nie)... Tak czy siak to już się stało i jestem niezmiernie szczęśliwy, że będę miał co opowiadać wnukom, że będę mógł się chwalić przyszłym pokoleniom, że miałem zaszczyt oglądać na żywo taką legendę... nawet nie legendę, a ikonę, i nawet nie muzyki a chyba całej ludzkości! xD Ech, no dobra, chyba poniosło mnie trochę.
Zaś najbardziej na tym koncercie mi się spodobało, że Paul odegrał niegrany nigdy wcześniej na żywo "Benefit Of Mr Kite" na który w okresie tego koncertu miałem największą fazę - no jakby mi Paul czytał w myślach normalnie! xD

[Morksik]

Zespół dla mnie o tyle kontrowersyjny, dla mnie osobiście zaznaczam, że ich muzyka do mnie nie przemawia w żaden sposób, ale fascynuje mnie ich historia i oni sami jako ludzie. Od małego klubu w Liverpoolu po wielkie gwiazdy. Tak naprawdę najciekawsze w tym wszystkim są ich osobowości, jak dla mnie muzyka schodzi na drugi plan przy tym

[Mefju]

Dokładnie 12 lat temu zmarł George Harrison. [*]

Aż sobie chyba z tej okazji jakieś Samfingi zapuszczę.

[zgredzik]

aktualnie mam maraton z ich płytami żeby przypomnieć sobie jak zmieniali się przez lata.
okres od "Please Please Me" do "Help!" to okres, kiedy ich teksty w większości były infantylne - zbyt dużo i miłości, o tym całym kochaniu i tego "yeah yeah yeah". wiem, że takie były czasy i wtedy jakby było na to "zapotrzebowanie", ale do mnie jakoś ciężko to trafia. no, a od "Rubber Soul" zaczęło robić się ciekawie, mimo że "Revolver" to IMO taka sobie płyta. moje ulubione to "Sierżant Pieprz", "Magical Mystery Tour" oraz "Abbey Road". tam naprawdę przemawia muzyka, teksty są jakieś przyjemniejsze, spójne, bardziej logiczne. jedyny element którego ZA NIC nie mogę ZDZIERŻYĆ w ich tworczości to ten pieprzony sitar. nienawidzę tego instrumentu. a przy Beatlesach znienawidziłem go dziesięciokrotnie. "Within You Without You" - nie potrafię tego przesłuchać od początku do końca. to chyba jest jedna z tych piosenek, która irytuje mnie do tego stopnia, że jestem w stanie wstać z miejsca i pójść. najlepszy budzik ever (chyba sobie ustawię od września ^^).

[whoatemydinner]

https://soundcloud.com/rc428/side-1-x-100

100 egzemplarzy Białego Albumu na LP puszczonych naraz. Już przy Dear Prudence robi się z tego musique concrete, a potem to już właściwie noise. Przepięknie pokręcone. John i Yoko byliby dumni z takiego pomysłu na sztukę.

a skoro już tu jestem:

jedyny element którego ZA NIC nie mogę ZDZIERŻYĆ w ich tworczości to ten pieprzony sitar. nienawidzę tego instrumentu. a przy Beatlesach znienawidziłem go dziesięciokrotnie. "Within You Without You" - nie potrafię tego przesłuchać od początku do końca. to chyba jest jedna z tych piosenek, która irytuje mnie do tego stopnia, że jestem w stanie wstać z miejsca i pójść.

Sitar użyty w niektórych piosenkach przez Beatlesów nadawał im odcienia egzotyczności i eksperymentalizmu. Jedyny utwór, w którym mogę powiedzieć, że mnie irytuje, to b-side Lady Madonna, czyli The Inner Light, który używa tylko i wyłącznie indyjskiego tradycyjnego instrumentarium zdaje się i przez to już nie brzmi jak "zainspirowani Beatlesi" tylko jak "George i jego przyjaciele ze Wschodu". Ale w ogóle najlepszy dodatek indyjski do muzyki Beatlesów stanowił nie sitar, tylko tambura, która często się pojawiała w okresie psychodelicznym jako drone w tle piosenek. Szczególnie świetnie wypadała w Tomorrow Never Knows (to ona tworzy ten charakterystyczny dźwięk na początku) oraz Getting Better (ostatnia zwrotka, mistrzostwo aranżacji). Także szkoda, że sitar Ci przeszkadza. Ale może DOJRZEJESZ do tego instrumentu.

[mike]

The Art of McCartney do przesłuchania .

[zgredzik]

https://soundcloud.com/rc428/side-1-x-100

100 egzemplarzy Białego Albumu na LP puszczonych naraz. Już przy Dear Prudence robi się z tego musique concrete, a potem to już właściwie noise. Przepięknie pokręcone. John i Yoko byliby dumni z takiego pomysłu na sztukę.

a skoro już tu jestem:

jedyny element którego ZA NIC nie mogę ZDZIERŻYĆ w ich tworczości to ten pieprzony sitar. nienawidzę tego instrumentu. a przy Beatlesach znienawidziłem go dziesięciokrotnie. "Within You Without You" - nie potrafię tego przesłuchać od początku do końca. to chyba jest jedna z tych piosenek, która irytuje mnie do tego stopnia, że jestem w stanie wstać z miejsca i pójść.

Sitar użyty w niektórych piosenkach przez Beatlesów nadawał im odcienia egzotyczności i eksperymentalizmu. Jedyny utwór, w którym mogę powiedzieć, że mnie irytuje, to b-side Lady Madonna, czyli The Inner Light, który używa tylko i wyłącznie indyjskiego tradycyjnego instrumentarium zdaje się i przez to już nie brzmi jak "zainspirowani Beatlesi" tylko jak "George i jego przyjaciele ze Wschodu". Ale w ogóle najlepszy dodatek indyjski do muzyki Beatlesów stanowił nie sitar, tylko tambura, która często się pojawiała w okresie psychodelicznym jako drone w tle piosenek. Szczególnie świetnie wypadała w Tomorrow Never Knows (to ona tworzy ten charakterystyczny dźwięk na początku) oraz Getting Better (ostatnia zwrotka, mistrzostwo aranżacji). Także szkoda, że sitar Ci przeszkadza. Ale może DOJRZEJESZ do tego instrumentu.

post z lipca. a pasowałoby go zaktualizować Obiadzie, miałeś rację. już rozumiem sitar. chwilę to trwało, ale teraz ogólnie zacząłem bardzo doceniać to, co zrobił Harrison nie tylko dla Beatlesów, ale dla muzyki w ogóle. i melotron - pięknie brzmi

[Xavi]

https://pl.wikipedia.org/wiki/Paul_nie_%C5%BCyje może i stare, ale może są jakieś osoby oprócz mnie, które nie czytały.

btw. https://pl.wikipedia.org/wiki/Miejska_legenda POSPANE. A jeszcze nie wybrnąłem poza wiki.

creepypasty rox.

[OberstPrymas]

O kurde, wiedzieliście że McCartney nie żyje?

A ak serio to w ogóle nie byłbym zdziwiony, jakby Bitelsy specjalnie podkręcali tę plotkę np. "wskazówkami" na albumach.

[Maciej]

To podobno było na odwrót, do 66 roku był sobowtór McCartneya, a od 66 ten prawdziwy.

[zgredzik]

no czego nie było słychać na remasterach - usłyszałem to ostatnio na sierżancie pieprzu winylowym z 1967 roku - a przeczytałem potem o tym w necie. gdy kończy się repryza sierżanta i przechodzi w 'a day in the life' slychać krzyk, z którego ja zrozumiałem "paul mccartney is dead, he is really, really dead!". a potem w necie to znalazłem http://turnmeondeadman.com/paul-is-dead ... club-band/. wszystko się zgadza!!

//creepy as fck